Niepełnosprawność - co to jest? Rodzaje niepełnosprawności

 Niepełnosprawność jest to brak możliwości samodzielnego zapewnienia sobie normalnego życia indywidualnego i społecznego na skutek wrodzonego lub nabytego upośledzenia sprawności fizycznej lub psychicznej. Pojęcie definiowane wielorako w nauce i prawie


Rodzaje niepełnosprawności:

1. Choroby neurologiczne

• a. stwardnienie rozsiane (SM)
• b. mózgowe porażenie dziecięce (MPD)
• c. udar mózgu
• d. epilepsja 
• e. choroba Alzheimera i demencje
• f. choroba Parkinsona

2. Niepełnosprawność ruchowa, dzieli się na:

• a. paraplegia i tetraplegia
• b. amputacje
• c. choroby reumatyczne

3. Niepełnosprawność intelektualna:

• a. autyzm
• b. zespół Downa

4. Choroby układu oddechowego i krążenia

• a. choroby serca
• b. astma

5. Niepełnosprawność narządu wzroku i głucho-ślepota

6. Niepełnosprawność słuchu i/lub mowy

7. Schorzenia metaboliczne

• a. cukrzyca
• b. choroba Leśniowskiego-Crohona

8. Choroby układu moczowo-płciowego

9. Choroby rzadkie/genetyczne

10. Choroby psychiczne

11. Nowotwory

12. Otyłość

Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/Niepe%C5%82nosprawno%C5%9B%C4%87#Rodzaje_niepe%C5%82nosprawno%C5%9Bci

Galwanizacja - prąd stały - fizykoterapia

 Galwanizacja to zabieg elektroleczniczy, który polega na przepływnie prądu stałego w ciele pacjenta pomiędzy dwiema elektrodami (anodą i katodą).

Prąd stały to taki, który podczas przepływu nie zmienia kierunku oraz natężenia. Jednostka podstawowa w układzie SI to amper (A).

Ze względu na ułożenie elektrod wyróżniamy:

• poprzeczną - elektrody ułożone są przeciwlegle, a prąd przepływa przez poprzeczny wymiar kończyny. Takie ułożenie skutkuje głęboką penetracją tkanek
• podłużną - elektrody są ułożone w jednej płaszczyźnie, a prąd przepływa przez podłużny wymiar kończyny. Następuje płytka penetracja tkanek

Dodatkowo galwanizacja podłużna może mieć charakter wstępujący lub zstępujący. Jest to uzależnione od ułożenia elektrody czynnej. Galwanizację wstępującą stosuje się w celu zwiększenia pobudliwości, np. przy niedowładach i porażeniach. Natomiast galwanizację zstępującą aby obniżyć pobudliwość, rozluźnić mięśnie czy zmniejszyć ból.

Wskazania do zabiegu: prądu GALV

• nerwobóle
• przewlekłe zapalenie nerwów, splotów i korzeni nerwowych
• zespoły bólowe w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kończyn i stawów kręgosłupa
• porażenie wiotkie
• utrudniony zrost kostny
• zaburzenia krążenia obwodowego
• porażenie nerwu twarzowego
• stany pourazowe
• przeciążenia mięśni
• bolesne napięcie mięśni
• trądzik różowaty
• migreny
• rwa kulszowa i rwa ramienna
• trudno gojące się rany

Przeciwwskazania do zabiegu: prądu GALV

• metal na drodze przepływu prądu
• ostre stany zapalne
• ropne stany zapalne skóry i tkanek miękkich
• wypryski i owrzodzenia na skórze
• nowotwory
• gorączka
• porażenie spastyczne
• zaburzenia czucia
• ciąża
• rozrusznik serca
• zakrzepy
• zagrożenia zatorami
• zapalenie żył
• czynna gruźlica

Właściwości KATODY (-) (zazwyczaj kolor czarny)

• działa pobudzająco i drażniąco
• daje silne przekrwienie
• w okolicy katody wytwarza się reakcja zasadowa w tkankach i dochodzi do rozpuszczania białka
• zwiększa pobudliwość mięśni i nerwów (katelektrotonus)
• powoduje przesuwanie się anionów (-) w kierunku anody (+) = anaforeza
• katoda jest elektrodą ujemną, która przyciąga elektory dodatnie = anody

Właściwości ANODY (+) (zazwyczaj kolor czerwony)

• działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne
• upajające i kojące
• w okolicy anody wytwarza się reakcja kwaśna w tkankach i dochodzi do ścinania białka
• zmniejsza pobudliwość mięśni i nerwów (anelektrotonus)
• powoduje przesuwanie się kationów (+) w kierunku katody (-) = kataforeza
• anoda to elektroda dodatnia, która przyciąga elektrody ujemne z katody

W zależności od sposobu wykonywania zabiegu galwanizacji wyróżniamy:

• stabilną - elektrody przymocowane są za pomocą opaski elastycznej, a ich ułożenie w czasie zabiegu nie ulega zmianie
• labilna - elektroda bierna umiejscowiona jest na stałe, natomiast druga (czynna) zmienia swoje położenie w trakcie zabiegu

Fibromialgia = ból ścięgien mięśniowych - choroba reumatyczna

 Fibromialgia czyli ból ścięgien mięśniowych. Pacjenci z tą chorobą skarżą się na przewlekłe, rozległe bóle w różnych częściach ciała, którym towarzyszą:

• 
  zaburzenia snu
• chroniczne zmęczenie
• kłopoty z koncentracją
• parestezje
• lęk
• depresja
• zaburzenia jelitowe

Dolegliwości bólowe nie dają się wytłumaczyć zmianami zapalnymi czy zwyrodnieniowymi.

Objawy kliniczne:

• rozwój choroby do pełnego obrazu trwa ok 7 lat
• początkowo występuję ból jako główny objaw choroby, często pojawia się w jednym lub w kilku miejscach. Podczas trwania choroby ból rozszerza się na cały aparat ruchu. Bóle w przebiegu fibromialgii słabo reagują na środki przeciwbólowe.
• początkowo ból pojawia się w odcinku krzyżowym i promieniuje do bioder, kolan i kostek lub w odcinku szyjnym i promieniuje do potylicy, barków, łokci i rąk. Bóle mogą obejmować klatkę piersiową i szczękę.
• czasami występuje uczucie obrzęku w rękach
• bóle nasilają się po okresach odpoczynku i snu. Mają wpływ również czynniki atmosferyczne.
• ruch jest czynnikiem łagodzącym ból
• w badaniach stwierdza się występowanie napięcia mięśniowego różnej intensywności oraz podrażnienia przyczepów ścięgien. Bolące miejsca wykazują szczególną wrażliwość na dotyk.
• zimne ręce i stopy
• bóle głowy
• kołatanie serca w spoczynku
• pieczenie przy oddawaniu moczu
• zaburzenia widzenia
• zaburzenia słuchu i szum w uszach
• apatia i strach

Leczenie:

• nie istnieje specyficzne leczenie fibromialgii - pacjent musi się pogodzić z faktem, że inaczej reaguje na stres. Warto udać się na psychoterapię, która pozwoli wyeliminować czynniki stresujące.
• terapia wizualizacji progresywnego odprężania mięśni

Leczenie zachowawcze:

• prąd TENS
• ciepłolecznictwo/zminolecznictwo w zależności od indywidualnej tolerancji
• masaż klasyczny lub relaksacyjny
• ćwiczenia rozciągające
• ćwiczenia grzbietu i kształtujące prawidłową postawę ciała

Źródło: Zborowski A.: "Masaż w wybranych jednostkach chorobowych I", 2010

ZZSK - Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (ch. reumatyczna)

 ZZSK = Zesztywniające Zapalenie Stawów Kręgosłupa - jest przewlekłym procesem zapalnym. Choroba atakuje głównie stawy krzyżowo-biodrowe, stawy kręgosłupa i tkanki około kręgosłupowe, czasami mogą być zajęte stawy biodrowe i barkowe.

Patologia: 

• W większości przypadków ZZSK rozpoczyna się od bólu o głuchym, tępym charakterze w okolicy krzyżowo-pośladkowej, promieniującego do ud lub pachwin
• Jednym z wczesnych objawów chorobowych jest zajęcie stawów krzyżowo-biodrowych, w których dochodzi do zapalenia błony maziowej i nadżerek w obrębie powierzchni stawowych.
• W dalszym przebiegu choroby w obrębie przyczepów krótkich więzadeł kręgosłupa i włókien zewnętrznych tarcz międzykręgowych (dysków) rozwija się stan zapalny prowadzący do ich włóknienia i kostnienia. Trzony kręgów ulegają kwadratowieniu. Pomiędzy sąsiednimi trzonami pojawiają się nacieki (mosty) kostne (syndesmofity)

Objawy:

• ból
• sztywność przy wykonywaniu ruchów (ustępuje po gimnastyce)
• osłabienie ogólne
• męczenie się
• brak apetytu
• stany podgorączkowe
• zajęcie stawów krzyżowo-biodrowych z reguły prowadzi do ich unieruchomienia i zarastania
• zajęcie odcinka lędźwiowego
• zniesienie lordozy lędźwiowej
• zajęcie odcinka piersiowego
• ból klatki piersiowej
• kifoza odcinka piersiowego
• zajęcie odcinka szyjnego
• proces zesztywnienia wyraźnie ulega spotęgowaniu w okresach zaostrzeń. W okresach remisji można zaobserwować nawet lekkie cofanie się objawów, głównie za sprawą zabiegów fizykalnych
• 
  kostnienie tkanki około kręgosłupowej i chrzęstnej
• może występować kręg klinowaty
• zanik mięśni przykręgosłupowych

Leczenie:

• farmakologiczne - zmniejsza dolegliwościom bólowym oraz uczucia sztywności
• chirurgiczne - zabiegi osteotomii (modelowanie kości) w obrębie kręgosłupa
• przy zajęciu stawów biodrowych może zaistnieć potrzeba wykonania endoprotezoplastyki
• fizjoterapia - odpowiednie ćwiczenia dopasowane indywidualnie do pacjenta

Zabiegi fizjoterapeutyczne:

• prądy interferencyjne
• promieniowanie nadfioletowe
• galwanizacja
• jonoforeza
• diatermia krótkofalowa i mikrofalowa
• laseroterapia
• terapuls
• masaż podwodny
• sauna
• promieniowanie podczerwone 
• kąpiel solankowe
• ultradźwięki
• prądy diadynamiczne
• masaż

Źródło: Zborowski A.: "Masaż w wybranych jednostkach chorobowych I", 2010

Choroba sieroca

 Choroba sieroca to brak lub niewłaściwa więź emocjonalna z rodzicami podczas rozwoju dziecka. Najczęściej dotyka dzieci porzucone, niechciane, oddawane do domu dziecka. Ale występuje również u dorosłych i nie leczona daje niepożądane skutki psychospołeczne.

Objawy choroby sierocej u dzieci:

• zaburzona zdolność do pozytywnego reagowania na dane sytuacje
• zaburzona zdolność reagowania emocjonalnego na określone sytuacje (np. podczas pogrzebu nie jest takiej osobie smutno)
• nagłe napady złości, lęku, smutku
• pobudzenie, drażliwość na emocje, których nie rozumie i nie wie jak wyrażać
• brak szukania pocieszenia w trudnej sytuacji u dorosłych
• zaburzenia łaknienia i snu
• niekontrolowane bujanie się (przód i tył, czasami na boki)
• ssanie kciuka
• brak reakcji na pocieszenie

Skutki choroby sierocej u dorosłych:

Dorośli mają najczęściej problem z poczuciem własnej wartości, mają bardzo niską ocenę wobec siebie. Myślą że na nic nie zasługują np. na chwilę uwagi oraz nie potrafią nawiązywać trwałych relacji interpersonalnych, ponieważ w dzieciństwie nigdy takich nie zaznali - dla nich to jest obce i nie zrozumiałe. 

Osoby z chorobą sierocą potrzebują nawiązywać silnej więzi z drugą osobą, ale taki człowiek wtedy zostaje już tym życiu na zawsze. Dlatego gdy druga osoba rezygnuje z relacji osoba objęta tą chorobą może popełnić samobójstwo.

Objawy choroby sierocej u dorosłych:

• zaburzenia łaknienia
• nietrzymanie moczu
• problemy ze snem
• kołysanie się - charakterystyczny objaw problemów z zaburzeniami więzi

W jakim wieku najlepiej iść na studia?

 Nie ma ograniczeń wiekowych. Możesz iść kiedy tylko chcesz. Pod warunkiem że masz maturę i chęci. Ale ograniczeń wiekowych nie ma. 

Ale najwięcej zyskasz jeśli jesteś od razu po średniej szkole, wtedy obowiązuję Cię legitymacja studencka a co za tym idzie zniżki studenckie, bo jako ciekawostkę można dodać że legitymacja studencka jest akceptowana tylko do 26 roku życia.

Gdy masz już powyżej 26 lat legitymacja studencka Cię nie obowiązuje. A gdy od razu po średniej szkole pójdziesz na studia np. magisterskie to skończysz je gdy będziesz miał 26 lat (jeśli będziesz przechodził bez problemu na dalsze roczniki).

A gdy wybierasz się na studia licencjackie to wiadomo że wcześniej skończysz, bo trwają 3,5 roku.

Ale jeśli Ci na tym nie zależy to śmiało możesz iść na studia, w każdym wieku :) 

Badanie MRI czyli rezonans magnetyczny. Co bada?

 Rezonans magnetyczny (MRI) jest metodą nieinwazyjną, umożliwiającą ocenę struktur anatomicznych oraz ich zmian patologicznych z dokładnością do kilku milimetrów. Badanie może być przeprowadzone w dowolnej płaszczyźnie oraz trójwymiarowo. 

Głównie pomocne jest w ocenie 

• 
  Ośrodkowego Układu Nerwowego (OUN) czyli mózgowia 
• rdzenia kręgowego
• tkanek miękkich kończyn (czyli tkanki podskórne, mięśnie, stawy)
• naczyń krwionośnych

W obrębie Centralnego Układu Nerwowego (CUN) badanie rezonansem (MRI) precyzyjnie bada: 

• choroby demielinizacyjne (np. Stwardnienie Rozsiane = SM)
• choroby otępienne (np. choroba Alzheimera)
• nowotwory mózgu, guzy kanału kręgowego
• bardzo dobrze sprawdza układ anatomiczny struktur kanału kręgowego.

W zakresie tkanek miękkich potwierdza istnienie różnego rodzaju 

• 
  guzów 
• urazów (stawów, mięśni, więzadeł)

Badanie MRI jest również przydatne przy badaniu 

• guzów serca
• chorób dużych naczyń krwionośnych
• guzów płuc naciekających ścianę klatki piersiowej
• a także nowotworów narządów rodnych u kobiet
• gruczołu krokowego (prostaty) u mężczyzn