Koszty studiów fizjoterapeutycznych

Jeśli zastanawiasz się, ile kosztują takie studia. To z pełną powagę mogę odpowiedzieć, że jest to spory wydatek. Oczywiście jeśli jesteś bogaty, to może tak tego nie odczujesz. Ale w ciągu roku średnio trzeba przeznaczyć około 5.000 do 6.000 zł. W zależności od uczelni i od danego roku.

Na pierwszym roku jest najtaniej, potem z każdym rokiem rata rośnie. Ale to masz wypisane na umowie, bo pierwszego dnia, gdy idziesz się zapisać do uczelni, podpisujesz z uczelnią umowę. Warto są szczegółową przeczytać. Zazwyczaj uczelnia nie da Ci umowy do domu, abyś mógł na spokojnie przeczytać. Musisz to zrobić w dziekanacie lub na korytarzu. Ale warto, żebyś nie wpakował się w coś, czego nie chcesz.

Czasami w umowach są tzw. "kary umowne", czyli to Ty będziesz musiał zapłacić uczelni za to że chcesz zrezygnować, więc warto czytać umowę z uczelnią.

Uczelnia zarabia na studentach to oczywiste. I nawet gdy zrezygnujesz to oni uważają że ponieśli koszty i chcą "rekompensaty".

Są również koszty dodatkowe, które musisz wziąć pod uwagę na przykład coroczne ubezpieczenie od NNW (następstw nieszczęśliwych wypadków) i OC (odpowiedzialności cywilnej). Przeważnie uczelnia ma już z jakąś firmą podpisaną umowę, wiec koszty ubezpieczenia są nie wielkie około 30-40zł/1rok.

Plus koszt fartucha, który jest niezbędny podczas praktyk. Najlepiej i spodnie kupić ponieważ, w niektórych szpitalach wymagają pełnego przebrania się i oczywiście zmiana obuwia (polecam białe, nikt się nie przyczepi).

O kosztach zamieszkania w obcym mięsnie nie muszę wspominać - jeśli masz zamiar się przeprowadzać.

Jeśli macie jakieś pytania, zapraszam v.fizjo.blog@gmail.com

Studia na kierunku Fizjoterapia - jak wyglądają?

 Czeka Cię ogrom pracy jeśli wybierasz się na studia o kierunku fizjoterapia. Obecnie są tylko jednolite studia magisterskie, ale od Ciebie będzie należała decyzja, czy niestacjonarne (zaoczne) czy stacjonarne (w tygodniu). 

Niestety są to studia płatne i musisz być przygotowany na wysoką kwotę, chociaż to zależy od Uczelni którą wybierzesz.

Czy się różnią stacjonarne od niestacjonarnych?

Dzienne (stacjonarne) studia to nauka w ciągu tygodnia i przeważnie jeden dzień praktyki i tak całym rokiem.

Zaoczne (niestacjonarne) to studia w którym możesz pracować w ciągu tygodnia a weekendami studia, ale nie w każdy weekend będziesz miał zjazd, chociaż są często - 3-4 razy w ciągu miesiąca. Ale to w zależności od roku i Uczelni. Gdy kończy Ci się przedmiot jest zaliczenie, nawet jeśli spotkań było tylko 5 razy, w zależności od wykładowcy i przedmiotu.

Pierwszy rok jest najtrudniejszy, dużo masz przedmiotów, które są zazwyczaj niepotrzebne ale musisz je zaliczyć. Ważne abyś wytrwał bo może być naprawdę ciężko. Łatwiej mają osoby które mają technika masażystę i pracowali już w tym zawodzie, bardzo możliwe że ocenę z masażu będziecie mieli przepisane - ale nie w każdej Uczelni tak jest.

Drugi rok jest już troszkę łatwiejszy, chociaż studenci tu najczęściej rezygnują chociaż najgorsze już przeszli. Na tym roku masz same "lajtowe" przedmioty tzn. najłatwiejsze w tych pięciu lat. Dużo ma temat zabiegów senatoryjnych, czyli same przyjemne sprawy.

Trzeci rok - uczysz się dużo rehabilitacji dzieci np. skoliozy, wady postawy itd. I pod koniec roku musisz wybrać specjalność w której chcesz się nadlej uczyć. Zazwyczaj jest to geriatria (osoby starsze), pediatria (dzieci) i sport. Dużo będziesz miał przedmiotów odnośnie biomechaniki narządu ruchu.

Czwarty rok - uczysz się w wybrane specjalności. Nie mylić z specjalizacją. Jeśli wybrałeś o dzieciach, będziesz miał przedmioty rozszerzone na ten temat o ich chorobach, schorzeniach i rehabilitacji. Jeśli wybrałeś geriatrię, to tu jest podobnie. Będziesz się uczył o chorobach osób starszych.

Piąty rok - to już tylko zajęcia seminaryjne, czyli pisanie pracy magisterskiej z Twoją wybraną/wybranym promotorem pracy, który będzie Ci pomagał w jej napisaniu. Recenzent pracy sam się znajdzie, przeważnie jest to dobry znajomy promotora i na koniec roku masz obronę pracy magisterskiej. 

Praktyki jest bardzo dużo, z każdym rokiem coraz więcej. Ale czasami są one płatne. Zależy gdzie. I będziesz na każdym oddziale szpitalnym, chociaż po kilka godzin, ale żeby poznać choć trochę każdą z dziedzin. 

Oddziały w jakich będziesz miał praktyki to: pediatria, ginekologia, psychiatria, chirurgia, onkologia, pulmonologia, geriatria, neurologia, kardiologia.

Ogólnie, to nie ma czego się bać. Będzie ciężko ale będziesz z siebie zadowolony gdy je skończysz. I nawet jeśli na początku nie polubisz tych przedmiotów i tego kierunku to na koniec studiów będziesz chciał w tym zawodzie pracować.

Ergonomia pracy Fizjoterapeuty

Wielu schorzeniom można zapobiec przystosowując stanowisko pracy do wykonywanych czynności. Wskazana jest częsta zmiana pozycji i odpowiednie ustawienie się względem pacjenta. Aby zmniejszyć ryzyko urazu wiążące się z wykonywaną pracą trzeba przestrzegać zasad ergonomii pracy, czyli przystosować miejsce pracy mając na uwadze bezpieczeństwo własne i pacjenta. 

Zasady ergonomii pracy dla Fizjoterapeuty:

- leżanka powinna stać na środku pomieszczenia, aby terapeuta mógł z każdej strony podejść

- leżanka powinna mieć regulowaną wysokość, aby dopasować wysokość łóżka do terapeuty lub do wykonywanego zabiegu/ćwiczeń

- sprzęt do zabiegu powinien być w zasięgu ręki, jednocześnie nie blokując swobodnego poruszania się

- sprzęt do podnoszenia pacjentów, poręcze do podtrzymywania się. leżanki z możliwością regulacji konta nachylenia oparcia, stół pionizacyjny itd.

- szkolenia terapeutów z zakresu ochrony własnego zdrowia podczas pracy

- czas i częstotliwość przerw

- dobrze gdy pracodawca zadba o: odpowiednią ilość pacjentów do czasu pracy i liczby pracowników, aby pracownicy nie byli przeciążeni pracą 

Egzamin PEF

 Egzamin PEF, co to?

Państwowy Egzamin Fizjoterapeutów jest to egzamin zawodowy, który upoważnia do wykonywania zawodu. Jest to nowy wymóg, który studenci piątek roku muszą się zmierzyć w 2022 roku.

Jakie dokumenty są potrzebne aby przystąpić do egzaminu PEF?

1. Należy złożyć wniosek o potwierdzenie zdobytych uprawnień do złożenia zgłoszenia do PEF. Wniosek ten jest generowany i pobierany ze strony CEM (Centrum Egzaminów Medycznych), po wydrukowaniu i podpisaniu jest składany do wojewody (w miejscu zamieszkania).

2. Potwierdzenie od wojewody można otrzymać w ciągu 30dni.

3. Następnie zgłaszający składa złożenie u dyrektora CEM do dnia:

- 28 luty, gdy egzamin planowany jest na przełomie dni: 1 kwiecień - 15 maj

- 31 sierpień, egzamin planowany jest na przełomie dni: 2 listopad - 15 grudzień

4. Opłata za egzamin 10% przeciętnego wynagrodzenia. Opłatę pobiera dyrektor CEM.

5. Dyrektor CEM powiadamia o miejscu i terminie PEFu oraz o numerze kodowym nie później niż 14dni przed egzaminem.

"Zdobyte uprawienia" - zgłaszający się do egzaminu ma zaliczone wszystkie zajęcia, praktyki oraz jest już po obronie pracy magisterskiej z wynikiem pozytywnym.

Co wiemy - jak wygląda egzamin?

Egzamin jest w formie testu, który zawiera 100 pytań, odpowiedzi jest pięć w tym jedna prawidłowa. Maksymalna liczba punktów to 100. 

Wynik pozytywny zaczyna się od 56%

Diagnostyka: płaszczyzny i osie

 Płaszczyzny i osie ruchu:

a) płaszczyzna strzałkowa + oś pozioma (poprzecza) - płaszczyzna ta dzieli ciało na lewą i prawą stronę, natomiast oś pozioma przebiega na poziomie bioder z prawej na lewą stronę.

b) płaszczyzna czołowa + oś strzałkowa - płaszczyzna ta dzieli ciało na przód i tył, natomiast oś strzałkowa przebiega na poziomie odcinka lędźwiowego od brzucha do lędźwi.

c) płaszczyzna poprzeczna + oś długa - płaszczyzna ta dzieli ciało na górną część i dolną, natomiast oś długa przebiega wzdłuż kręgosłupa z góry na dół

Ruchy w płaszczyznach:

a) płaszczyzna strzałkowa - zgięcie i wyprost

b) płaszczyzna czołowa - odwiedzenie i przywiedzenie

c) płaszczyzna poprzeczna - rotacja zew i wew

Diagnostyka: pomiary i obwody kończyn

 1. Pomiary długości kończyn górnych

a) długość względna: od wyrostka barkowego łopatki do wyrostka rylcowatego kości promieniowej

b) długość bezwzględna: od guzka większego kości ramiennej do wyrostka rylcowatego kości promieniowej

c) długość absolutna: od guzka większego kości ramiennej do końca trzeciego palca od strony grzbietowej

d) długość odcinkowa ramienia: od guzka większego kości ramiennej do nadkłykcia bocznego kości ramiennej

e) długość odcinkowa przedramienia: od wyrostka łokciowego kości łokciowej do wyrostka rylcowatego kości łokciowej

f) długość odcinkowa ręki: linia łącząca wyrostki rylcowate - koniec trzeciego palca od strony grzbietowej

g) szerokość ręki: główki kości śródręcza do drugiej do piątej

2. Pomiary długości kończyn dolnych

a) długość względna: kolec biodrowy przedni górny (ASIS) - kostka przyśrodkowa (wymagane symetryczne ustawienie miednicy)

b) długość bezwzględna: krętarz większy kości udowej - kostka boczna

c) długość absolutna: krętarz większy kości udowej - zewnętrzna krawędź stopy ustawionej w pozycji pośredniej

d) długość odcinkowa uda: krętarz większy kości udowej - szpara stawu kolanowego po stronie bocznej

e) długość odcinkowa podudzia: szpara stawu kolanowego po stronie przyśrodkowej - kostka przyśrodkowa

f) długość odcinkowa stopy: guz piętowy = najdłuższy palec

g) szerokość stopy: główki kości śródstopia od pierwszej do piątej

3. Pomiary obwodów kończyny górnej:

a) R1 - pomiar ramienny pierwszy krótki - fałd pachowy przedni - brzeg przyśrodkowy łopatki

b) R1 - pomiar ramienny pierwszy długi  - wcięcie szyjne rękojeści mostka - brzeg przyśrodkowy łopatki

c) R2 - pomiar ramienny długi - najgrubsze miejsce na ramieniu

d) Ł - pomiar łokciowy - przez staw łokciowy

e) P1 - pomiar przedramienny pierwszy - najgrubsze miejsce na przedramieniu (zapisać odległość od wyrostka łokciowego)

f) P2 - pomiar przedramienny drugi = przez wyrostki rylcowate

4. Pomiary obwodów kończyny dolnej:

a) P - pomiar pośladkowy krótki - krętarz większy kości udowej - szpara pośladkowa

b) P - pomiar pośladkowy długi - spojenie łonowe - szpara pośladkowa

c) U1 - pomiar udowy pierwszy - najgrubsze miejsce na udzie (zapisać odległość od podstawy rzepki)

d) U2 - pomiar udowy drugi - nad stawem kolanowym (masa głowy przyśrodkowej mięśnia czworogłowego uda)

e) K - pomiar kolanowy - przez środek rzepki

f) G1 - pomiar goleniowy pierwszy - najgrubsze miejsce na podudziu (odległość od podstawy rzepki)

g) G2 - pomiar goleniowy drugi - nad kostkami boczną i przyśrodkową

Do pobrania:

PIR - Poizometryczna relaksacja mięśni

 

PIR   Poizometryczna relaksacja mięśni – charakterystyka

Rozciąganie za pomocą poizometrycznej relaksacji mięśni przynosi dużo korzyści dla układu ruchu. Najważniejsze z nich to:

•                wydłużenie skróconych tkanek;

•                zmniejszenie napięcia mięśni;

•                zwiększenie zakresu ruchu w stawie;

•                redukcja bólu.

PIR jest jedną z najbardziej znanych technik mobilizacyjnych wykorzystujących zjawiska pobudzania i hamowania mięśniowego. Prowadzi do zmniejszenia napięcia mięśnia lub nawet całej grupy mięśniowej, poieważ powoduje hamowanie pola motoneuronu danego mięśnia i tym samym prowadzi do odruchowego rozluźnienia. Przyczyną tego jest aktywacja narządów ścięgnistych Golgiego podczas skurczu.

Metoda cieszy się dużą popularnością, ponieważ jest łatwa w wykonaniu i efektywna oraz nie wymaga stosowania specjalistycznego sprzętu.

Cele

Wyróżnia się 2 cele PIRu – doraźny i długofalowy. Celem doraźnym jest przede wszystkim walka z bólem i innymi skutkami przeciążeń statycznych mięśni oraz redukcja podrażnienia mięśni i tkanki łącznej. Celem długofalowym natomiast jest przywrócenie prawidłowej długości oraz elastyczności przykurczonym mięśniom, odzyskanie normalnego zakresu ruchu w stawach oraz zwalczanie przeciążeń stawowych. W efekcie poizometryczna relaksacja mięśni jest skuteczna m.in. w leczeniu wzmożonego napięcia oraz zmniejszaniu aktywności punktów spustowych.

Podsumowując można zatem powiedzieć, że jednym z pierwszoplanowych celów poizometrycznej relaksacji mięśni jest obniżenie napięcia spoczynkowego mięśni tonicznych oraz przeciążonych więzadeł, a także systematyczne eliminowanie czynników negatywnie stymulujących układ ruchu.

 

W celu skutecznego rozciągania mięśni za pomocą PIR należy zwracać szczególną uwagę na poprawną technikę wykonywania stosowanych technik. Prawidłowa sekwencja poizometrycznej relaksacji mięśni wygląda następująco:

1.     Ułożenie stawu w pozycji, w której pacjent zaczyna odczuwać rozciąganie, lub (wersja delikatniejsza) – do odczucia początku oporu tkankowego przez terapeutę;

2.     Pacjent napina izometrycznie mięsień poprzez próbę ruchu wbrew oporowi terapeuty  (ruch nie następuje) z niewielką siłą (10-20%). Napięcie należy utrzymywać przez 10-15 sekund;

3.     Faza relaksacji – pacjent rozluźnia mięsień bez zmiany pozycji stawu (terapeuta utrzymuje stabilizację) na kilka sekund. Ponadto, dla zwiększenia efektu rozluźnienie można połączyć z długim wydechem;

4.     Ustanowienie nowej bariery w sposób bierny (terapeuta zwiększa rozciągnięcie) lub czynny (pacjent napina mięśnie antagonistyczne).

Cykl zabiegu należy powtórzyć 2-3 krotnie. Na zakończenie przed odjęciem stabilizacji warto polecić pacjentowi utrzymanie osiągniętej pozycji na kilka sekund poprzez napięcie mięśni antagonistycznych oraz bierny powrót do pozycji neutralnej.

Wskazówki metodyczne

Przed rozpoczęciem rozciągania dany mięsień należy malsymalnie rozluźnić przybierając w tym celu odpowiednią pozycję lub wykorzystując akcesoria typu poduszki czy wałki.

W czasie izometrycznego napinania mięśnia wywołane wcześniej minimalne uczucie bólu lub rozciągania powinno zniknąć lub zmniejszyć się. Natomiast jeśli przy pierwszej próbie nacisku nie ma oczekiwanego efektu zmniejszania bólu oznacza to, że osiągnięto zbyt duży zakres ruchu. Wówczas należy cofnąć ruch i ponownie dojść do pierwszego objawu rozciągania.

Poizometryczną relaksację mięśni należy wykonywać raz dziennie lub w odstępie 12 godzin od ostatniego rozciągania.

 https://fizjoterapeuty.pl/fizjoterapia/kinezyterapia/poizometryczna-relaksacja-miesni.html